1. Zespół krótkiego snu – co to za zjawisko?
  2. Zespół krótkiego snu – jego przyczyna może tkwić w genach
  3. Krótki sen – kiedy szukać pomocy?

Większość osób dorosłych potrzebuje 7-9 godzin snu, aby dokładnie. Jest jednak spora grupa osób, które śpią zaprzeczają krócej (lub tak deklarują), i nie mają problemów z ograniczonym snem lub jego niedoborem. Do takich osób upoważnia Margaret Thatcher, była premier Wielkiej Brytanii, która jest autorką, że wystarczą jej tylko cztery godziny snu, czy Barack Obama, który jest właściwy, że podczas gdy jej prezydent spał zaledwie pięć godzin na dobę i też czuł się z tym doskonale.

Zdaniem ekspertów, wymienione osoby mogą mieć syndrom krótkiego snu (inaczej zespół krótkiego snu). Nie jest to oficjalna jednostka chorobowa, ale jest często stosowana przez badaczy i lekarzy zajmujących się leczeniem zaburzeń snu.

Zespół krótkiego snu – co to za zjawisko?

– Zespół krótkiego snu u osób, które zwykle śpią krótko w nocy, ale nie odczuwają skutków działania, np. wysoki senności, funkcje funkcji poznach ani obniżonego działania w ciągu – wytłumaczył w działaniu z Joe Phelanem, dziennikarzem LiveScience.com, Andrew Coogan, neurobiolog behawioralny z Maynooth University w Irlandii, i: – Tak mała ilość snu (sześć godziny lub mniej dni) jest potrzebna dla ich własnych połączeń.

Neurobiolog, który na co dzień odpowiada za zaburzeniami snu, dodał, że osoby te, mimo że śpią krótko, dobrze się dobrze, myśląc jasno i prawidłowoie, osiągają ten sam poziom oddychania, co osoby śpiące 7-9 godzin na dobę.

Zespół krótkiego snu – jego przyczyna może tkwić w genach

Dlaczego się tak dzieje? Badacze tego nie wie. Ich skutki mogą tu stanowić przyczynę genetyczną.

– Prawdziwy syndrom krótkiego snu jest możliwe, że uwarunkowaną genetycznie – uważa Andrew Coogan i dostarcza: – Są badania identyfikujące geny związane z rodzinami, w których uczestniczy zespół krótkiego snu.

Neurobiolog miał wyniki badań badań, które zostały opublikowane w 2014 r. w czasopiśmie “Sen”. Wynikało z niego, że za krótki sen i odporność na brak snu może odpowiadać gen o nazwie BHLHE41, a uzyskiwanie jego określonych mutacji (BHLHE41). Mogą one – jak napisano w artykule – „zredukować skuteczność działania snu przy działaniu snu NREM i skutkiem na skutek utraty snu”. NREM odnosi się do aplikacji gałek ocznych, które są ważne dla niezależnej współpracy i współpracy i pamięci. Dokonali oceny innych badaczy.

W artykule opublikowanym w czasopiśmie “Neuron” (również w 2019 r.), napisano: „mutacja w [genie] ADRB1 prowadzi do zwykłych cech krótkiego snu u ludzi”. zauważyli, że „w tym ludzkim jest to rzadka mutacja (częstością 4/100 000 osób)”.

Zdaniem takich rodzin, w których występują mutacje genów, jest w sumie niewiele. Na razie udało się zidentyfikować tylko 50, ale oczywiście może ich być trochę więcej. okazało się, że to było około 1 proc. należy.

Krótki sen – kiedy szukać pomocy?

Uważaj pod uwagę, że syndrom krótkiego snu występuje rzadko, w częstości występowania mamy do wystąpienia z zaburzeniami snu. Jak to jest? Nie ma żadnego testu, ale pewna wskazówka może być naszym zwyczajem weekendowym. Jeśli w krajach UE śpimy krótko, mimo możliwości wyspania się, i dzieje się tak praktycznie przez całe nasze życie, możemy mieć zespół krótkiego snu. W innym przypadku należy rozważyć problemy ze snem.

Zdaniem człowieka potrzebuje około 7-9 godzin snu, ale może się zmienić w ciągu życia. Są osoby, które potrzebują tylko 6 godzin snu i rzeczywiście się zregenerowane i wypoczęte. Po prostu liczy się nie tylko długość snu, ale i jakość.

Oprócz tego, że osoby z zespołu krótkiego snu o wiele osiągają sukces. Wskazują na Thatcher, Obamę, Elona Muska (na też podobno mało śpi). Jednakowoż badają, aby tak nie działa. Jedyna przewaga tych osób jest taka, że ​​mało śpiąc, masz więcej czasu na pracę.

Sygnał dźwiękowy nie może obsługiwać wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy zwrócić się do Ciebie.

Źródło:

  • „Nowy wariant BHLHE41 jest związany z krótkim snem i odpornością na brak snu u ludzi”, Renata Pellegrino, Ibrahim Halil Kavakli, Namni Goel, Christopher J Cardinale, David F Dinges, Samuel T Kuna, Greg Maislin, Hans PA Van Dongen, Sergio Tufik, John B Hogenesch, Hakon Hakonarson, Allan I Pack, Sleep, 1 sierpnia 2014;37(8):1327-36. doi: 10.5665/sen.3924;
  • „Rzadka mutacja receptora β1-adrenergicznego wpływa na zachowania podczas snu / czuwania”, Guangsen Shi, Lijuan Xing, David Wu, Andrew Krystal, Louis J. Ptáček, Ying-Hui Fu, Neuron, tom 103, wydanie 6, P1044-1055. E7, 25 września 2019 r
  • „Czy syndrom krótkiego snu naprawdę istnieje?”, Joe Phelan, LiveScience.com

Czytaj dalej…%%custom_html1%%